मचाहि सञ्चै छु (कविता)

सरकार चिन्न नसकेर
देश रोगाएको छ ।
कसैलाई मोतीबिन्दु भएको छ ।
कसैको मति बिग्रेको छ ।
के के मात्र सुन्नु मैले
निरन्तर बेसुरा गीत बजिरहेछन् ।
कतै मास्क मागेर ।
कतै भेन्टिलेटर मागेर ।
कतै पीपीइ मागेर ।
कतै आइसोलेसन मागेर ।
रेल माग्नु छैन ।
खेल माग्नु छैन ।
पानीजहाज माग्नु छैन ।
मन्दिर माग्नु छैन ।
दवाईको सवाई गाएर बस्ने
यो देश वेश छैन ।
धन्न देशको मन्त्री
आजसम्म सन्चै छु ।
र त दवाई नखाएरै
देश बाँचेको छ ।
(२०७७ साल साउन २९ गते )

Published by milanbagale

मेरो ब्लगमा तपाईंहरुलाई हार्दिक स्वागत छ ।

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: