मास्सिदै माटोका दलाल

– मिलन बगाले

‘जग्गामा काम गर्छु । तरकारी र च्याउखेती गर्छु । धान चाहि धेरै फल्दैन । भात खानसम्म पुग्छ । तरकारी खेतीले जसोतसो गुजारा चलेको छ । जग्गामा काम गरेर बाच्न गाह्रो भो सर ।’

‘जग्गाको काम गर्छु । पहिला  मार्केटिङको काम गर्थे । पसल पसलमा सामान पुर्याउने काम । सात हजार तलब थियो । खानै मुस्किल । एउटा साथीले जग्गाको काम गर्ने आईडिया झिक्यो  । अनि त मालामाल । आज पाचलाख आनामा किन्यो । भोलिपल्टै आठ लाख । १०महिनामा मैले साढे तीन करोड कमाए । १ रोपनी जग्गा र ४ तले घर जोडे । एउटा गाडी र ८० लाख रकम बचत छ । अब यो बौलाहा पेशा छोडिदिन्छु । नत्र अलि दिनमै म सखाप पुग्छु । ‘

बिना अर्थ बहुलाएको काठमाडौको घरजग्गाको दलाली ब्यापार आजकाल अलि थामिएको छ । यो खबर सुन्दै गर्दा मैले एक बर्ष अघि भेटेका दुई पात्रको धमिलो याद आयो । आफ्नै जग्गामा खेतीपातीको काम गर्ने काठमाडौका रैथाने नेवार र अर्काको जग्गालाई काक्रोझै चिरेर सुनका टुक्रोको भाउमा बेच्ने राजधानी बाहिरको एक पहाडी जिल्लाका युवक । एउटा दिनरात माटोको पूजा गर्ने अर्का माटोलाई  काटने र चिर्ने । जग्गामा काम गर्नेलाई गासकै समस्या थियो भने जग्गाको काम गर्नेको हुलिया रातारात नवधनी बर्गमा फेरिएको थियो ।

काठमाडौको जग्गालाई गत सालसम्म अचम्मको मात लागेको थियो । च्याउ झै खुलेका बैकफाईनान्स र सहकारीले बेस्सरी भाङ धतुरो खुवाईदिएका थिए तेसलाई । बिदेशबाट दुखसाथ कमाएर ल्याएका नेपालीले २ – ४ मुठी माटोमा भएभरको पैसो सबै खन्याए । अनुत्पादक क्षेत्रमा यसरी धन ओईरिएपछि अन्य क्षेत्रको आर्कषण नराम्ररी घटयो र सब दलाली बन्न तम्सिए । नसक्नेहरुले आफूलाई धिक्कारे पनि । ४ पाथी धान नफल्ने र गतिलो ३ कोठे घर नबन्ने जग्गाको दाम एक करोडसम्म पुग्यो । भौतिक पूर्वाधारको कुरो नगरौ । ढल पानी न बत्ती । लुटने लुटिने र लुटाउने तीनैथरि खुशी भएको बिरुप दृश्य हेर्नुसम्म हेरियो । राजधानीको तीन आना माटोको लागि दुनियाले सय मुरी धान फल्ने गैरीखेत मासे । ईरान र अफगानिस्तानका ज्यान हत्केलामा राखेर कमाएको पैसाले दलाल र बैक मोटाए । पोखरा हेटौडा र चितवनमा घर हुनेले समेत काठमाडैमा घरघडेरी जोडन मरिहते गरे । हावा खान नपाईने पानी खान नपाईने र बती बाल्न नपाईने काठमाडौ दुनियाको मेल्टि पट र लाईमलाईट बन्यो । अहिले धानिनसक्नु भएको छ ।

डा बिश्बम्भर प्याकुरेलले काठमाडौंलाई ‘भारी बोक्न नसकेर थला परेको गधा’ को उपमा दिनुभएको छ । प्लटिङ गरि बसाईएका नया बस्तीमा समेत  दमकल परै जाओस दुईटा साईकल बारपार गर्न नसक्ने नाम मात्रका बाटा बनाईएका छन । ती बस्ती सयौ बर्ष पुराना असन जस्ता भईसके । असन गाडी गुडन बनाईएको थिएन । गाडा गुडन बनाईएको थियो । नया असनले आगलागी र अन्य प्राकृतिक प्रकोपमा ठुलै समस्या निम्त्याउनेछन । बिग्रदो सहरी सौन्दर्यलाई चाहि धेरैले समस्या ठानेका छैनन । घरको डिजाईन र उचाईको एकरुपता नहुदा काठमाडौका घरहरु चिडियाखानामा थुपारिएका जनावरजस्ता भएका छन । अफि्रकाबाट ल्याईएको जंगली मान्छेदेखि चितवनको गैडासम्म एउटै  छानोमुनी । साईबेरियाको हासदेखि काठमाडौको बकुल्लोसम्म । हाउजिङ कम्पनीले स्यानै मात्रामा भएपनि बान्की परेका केही ब्यबस्थीत घरबस्ती बनाईदिएका छन । सहरी सौन्दर्यको महत्व त्यो वर्गले राम्रै बुझेको छ र सकेको योगदान पनि दिएको छ ।

राष्ट बैकले घरजग्गामाको कारोबारमा कडाई गरेर कालोबजारी नियन्त्रणको प्रयास गरेपछि एउटा स्यानो बर्ग र ब्यबसायीको लुटको स्वर्ग सकिएको छ। अर्काको भात खाने टपरी खोसेर सुनको थालमा खान पल्केकाहरु बैकको किस्ता तिर्न नसकेर हैरान छन । तेज महलहरु लिलामीमा चढेका छन । महगा गाडीहरु चार दिवारको कैदी बनेका छन । करनतिरेको प्रमाण रातदिन भेटिदो छ र तिनका नाम कालो सुचीमा चढ्ने क्रम सुरु भईसकेको छ ।  बैक र फाईनान्सहरु मणी हराएको सर्प जस्ता भएका छन । तिनको स्बभाविक मृत्यु भईसकेको छ । हाटहुट गरेर खोल्ने र लाटलुट गरेर फर्किने धेय राखेकाहरुले किसानलाई उधमीलाई र देश बिकासमा लगानी गर्न खोज्ने हरुलाई गेटबाट छिर्न दिएनन । अहिले तिनका दिन समग्रमा सकिएका छन ।

तत्काल धेरै सन्तोष मानिहाल्नुपर्ने ठाउ पनि छैन । अझै पनि एउटा स्यानो ओत बनाउन जिन्दगीभरिको कमाई खन्याउनुपर्ने बाध्यता सकिएको छैन । कम मुल्यमा घर बनाउने प्रबिधिको बिकास भएपनि त्यसले ब्यापकता पाएको छैन । बिदेशी एनजिओका पाईलट प्रोजेक्टमै सिमित छन लो  कस्ट हाउजिङ परियोजनाहरु । माटोको दलाली पेशा पूर्ण रुपमा मास्सीएपछि एकाध बैकले यतातिर पनि लगानी गर्ने आस अझै बाकी छ । आफनै छानोमुनी बास बस्ने सपना पालेका लगभग पचास  लाखभन्दा बढी शहरी गरिबहरुको  ढिलोचाडो जय होस ।

घुम्नैपर्ने घलेगाउ

– मिलन बगाले


लमजुङ जिल्लाको उत्तरकन्या गाविसमा पर्ने घलेगाउ ग्रामीण पर्यटनका लागि आर्कषक गन्तब्यको रुपमा परिचित छ । गुरुङ जातिको बाहुल्यता रहेको यो गाउमा ११२ घर छन । जस्तापाता स्लेट  काठ र छरले छाईएका बान्की परेका घरको दृश्यले सबैको मन लोभ्याउछ । गुरुङ जातिको परम्परागत घुमाउने घर यहाको प्रमुख आर्कषण हो । पर्यटकहरु यो घर अगाडी उभिएर फोटो खिच्न छुटाउदैनन । घुमाउने घर यतिबेला तीन वटा मात्र बाकी छन ।

काठमाडौबाट करिब २२० किलोमिटर र पोखराबाट करिब १३५ किलोमिटर टाढा रहेको यो गाउमा  मोटरसमेत पुग्न थालेपछि पर्यटकको संख्यामा अझ बृद्धि भएको छ ।  समुन्७३घण्छसी सतहबाट दुई हजार सोह्र मिटर उचाईमा रहेको घलेगाउबाट माछापूछ्रे अन्नपूर्ण लमजुङ हिमाल र हिमालचुलीको मनै हर्ने दृश्य देखिन्छ ।  गुरुङ जातिको परम्परागत बास्तुकला सोरठी र घाटु नाच गुरुङ संग्रहालय नमुना चिया बगान उत्तरकन्या देवीको मन्दिर र चराचुरुङगी अवलोकनका लागि यो ठाउ प्रसिद्ध छ ।

अन्नपूर्ण पदयात्रा मार्गमा पर्ने घलेगाउका २९ वटा घरमा होम स्टेको ब्यबस्था छ । सफा र चिटिक्क कोठा बिजुली सफा शौचालय र बाथरुम जस्ता सुबिधा त्यहा उपलब्ध छ  । अन्य पर्यटकीय गाउमा भन्दा यहा खानबस्न सस्तो छ  । लोकल कुखुराको मासु कोदोको ढिडो सेलरोटी मकैको रोटी स्थानीय आलुका बिभिन्न परिकार गुन्द्धुक र सागसब्जी घलेगाउ बस्दा खान पाईन्छ ।   काम्लो  राडीपाखी गुन्द्धुक सिन्की बास र चोयाले बनेका कलात्मक सामान यहा किन्न पाईन्छ ।  नजिकै भुजुङ र घनपोखरा गाउ छन । ती गाउ पनि घलेगाउ जस्तै सुन्दर छन । त्यता पनि पर्यटकहरु निकै जान्छन ।

पर्यटकलाई माला लगाएर गाउ भित्र्याउने चलन रहेको घलेगाउमा यतिबेला घलेगाउ महोत्सव चलिरहेको छ । महोत्सव बैशाख २४ गते शनिवारबाट शुरु भएको हो । महोत्सवमा स्वदेशी र बिदेशी पर्यटकको उत्साहजनक सहभागिता छ । आन्तरिक पर्यटकले नेपालमै सबैभन्दा बढी खातिरदारी आत्मीयता र स्वागत पाउने ठाउ सम्भवत घलेगाउ नै हो ।

झक्कुलाई मन्त्री बनाउ

संविधानसभा चुनावका ‘जायन्ट किलर’ झक्कु सुवेदी दन्त्यकथाको पात्रझै बनेर विगत तीन बर्षदेखि देशको राजधानीमा छन । संविधानसभाको चुनावमा माधव नेपाललाई राम्रै झापड खुवाएका झक्कु स्वयमले तेस्रोपटक वैशाख १९ गते कोटेश्वरका चिया पसले प्रेमराज देवकोटा को झापड खाएका छन । तेस्रो  झापडको पत्रिकामा राम्रै चर्चा चलेपनि पहिलो र दोस्रो झापडले भने खासै चर्चा पाएन ।

पहिलो झापड उनलाई उनकै पार्टी अधक्ष्य प्रचण्डले दुई बर्षजति पहिला हानेका थिए । फराकिलो मत अन्तरले हारेर चार दिवारको कैदी बनेका  माधव नेपाललाई प्रचण्डले सभासद बनाएपछि झक्कुले गालामा थप्पड खाएको तितो अनुभुती पक्कै गरेका थिए । प्रचण्डको हात समातेर जनताले निषेध गरेको वानेश्वर सम्मेलन केन्दको पर्खाल नाघ्न सफल माधव नेपाल  देशको प्रधानमन्त्री बनेर संसदको रोष्ट्रममा उभिएपछि झक्कुले दोस्रो झापड खाए । प्रेमप्रसादको झापड त्यति ठुलो र चर्चायोग्य होईन। झक्कुले पनि यसलाई ठुलो घटना मानेका छैनन । काम गरेन भनेर आफ्नो सभासदलाई यसो झक्झकाएका न हुन देवकोटाले ।

देवकोटाले थप्पड हानेपछि झक्कुका पनि झलनाथको झै ग्रहदशा काटिए हुन्थ्यो । म त झक्कु मन्त्री भएको हेर्न ब्यग्र प्रतिक्षारत छु । माओवादी दुईपटक सरकारमा जादापनि झक्कुजस्ता जनताले छानेका ‘खास मान्छे’ को नाम मन्त्री बन्नेको सुचीमा नदेखिनु लाजमर्दो कुरो हो । झक्कु सायद गुटबन्दी जान्दैनन होला । जमानामै रोल्पाको जिविस उपसभापती मा सान्दार भोट ल्याएर निर्वाचित भएका झक्कलाई घटीमा स्थानीय विकास मन्त्री वा त्यो भाग नपुगे राज्यमन्त्री बनाईदेउ न ए प्रचण्ड प्रभु । हारेको मान्छे प्रधानमनत्री भएको दृश्य २० महिनासम्म टुलुटुलु हेरेका नेपाली मान्छे जितेको र तीन पटक झापड खाएका झक्कु मन्त्री भएको हेर्न रहर गरिरहेछन । आगे माओवादीका नानाथरी गुट र प्रचण्ड प्रभुको जो ईच्छा ।

हल्लाखोरे समाचारमाध्यमको देश

-मिलन बगाले

‘जन्मिएका मान्छे’ भूपी शेरचनलाई नेपाली खबरकागजका खेलाडीहरुले बेलाबेलामा राम्ररी सम्झाईदिन्छन । हामीले उनलाई बिर्सिन्छौ   कि भन्ने भयले होला । छापाले कागको पछि लागेर हाम्रो कान उडाएको सयौ घटना छन । अनुजा बानिया सम्म आईपुग्दाको हल्लाखोरे परम्परालाई टुलुटुलु हेरिबस्दा  मैले एकाध बिगत सम्झे ।

रसेन्द्व भट्टराय संसारकै सबैभन्दा धनीमध्ये एक भन्दै एकताका ठुल्ठुल्ला हल्ला छापेर घरघरै बाडे । टिभिको रंगीन पर्दामा भ्रमको ठुलै झल्झलाकार पोको पनि आखाले देख्न पाएको हो । ‘जर्ज बुस मेरो साथी हो, बिल गेटस भाईजस्तै हो । ५ -७ वटा मेरा  निजि हावाजहाज छन १० -१५ वटा बंगला छन  १०० भन्दा बढी देशमा ठुल्ठुला ब्याबसाय छ ‘, यस्तै ठुल्ठुला प्रलाप उनको मुखबाट सुनेर दङ परिएको थियो । पछि हिस्स परियो । दुई छाक पेटभर खान सक्ने बाहेक अर्थोक हैसियत नभएका भट्टराय हल्लाखल्ला मच्चाएको अलि दिनमै फुस्स मरेपछि समुन्द्वको ज्वारभाटा शान्त भो । काठमाडौमा होटेलमा बस्दाको पैसोसमेत नतिरेको कुरो पछि तिनैले लाज पचाएर छापे ।

डा भक्तमान श्रेष्ठलाई ‘माओबादीले बाग्लुङ पुर् याए ‘ भन्दै २०६७ साल जेठ १८ तिर एउटो छापाले कथा लेख्यो । त्यसको भोलिपल्ट म काम बिशेषले पर्वतको नयापुल पुगेको थिए । मेरी आम्मै पुलिस त भक्तमानलाई खोज्ने नाममा दुनियालाई भुक्तमान बसाउदै थियो । सबैका घरतिर खोतलेर हैरान । गाडी पुरै टक्टकाए । मेरो झोला समेत खोतल्न थालेपछि झोलाभित्र यतैका खगेन्द्व थापा त अटाउदैनन भक्तमान लाई के खोज्नुहुन्छ भन्दै एक राउण्ड डाईलग मारेको थिए । समाचार पढेर कार्टुनिस्ट मित्रले ‘आकाशभरि डम्मै बादल लागेर केही देखिएन’ भन्दै डेढ अक्कले कार्टुन बनाए । बरा बादलले मैले अपहरण गरेको छैन उनी मेरा साथी हुन भन्दै पत्रकार सम्मेलनमा रोईकराई गरे । पत्रिकाले भक्तमानलाई वाग्लुङतिर डुलाईरहदा उनलाई भने अपहरणकारीले सिमा कटाईसकेका थिए । कुरो छर्लङ भएपछि पत्रिका तथा पढेर अनेक अडकलबाजी गर्ने हामी हुस्सु भएका थियौ ।

सुजाता कोईराला का बंगलादेशी ज्वाई रुवेल चौधरीलाई पनि मिडियाले रातारात हिरो बनाए । पारस त मिडियाका लागि सदाबहार गुण्डा भईहाले । फुलबुट्टा  भरेर उभ्याईएका पपेटका कथा पनि एकरातमै बासी भए । पत्रकार दाईदिदिहरुले लेख्या ति कथा गुहु मिल्काउन, मसला र अण्डा पोको पार्न र चना चटपटे खानमै सिमित भए । पछि तिनीमध्येका एकाध असलले कल बाईपास देखि एपीसी खरिदसम्मका काला कथा छापेपछि डा सुजाताका ज्वाई डा रुवेल चौधरी रातारात नेपाल छोडेर भागे । यो कथा सकिएपछि मिडिया अर्को काग खोज्न हिडे ।

गतसाल अग्नी एयरको डोर्नियर जहाज मकवानपुरको शिखरपुरमा दुर्घटना भएपछि त्यो जहाजका क्याप्टेन लक्ष्मणबिक्रम शाह लक्कीलाई ‘तीस बर्ष उडान अनुभव भएको पाईलट’ भन्दै सबैजसोले उडन्ते खबर छाप्याछाप्यै गरे । त्यसो छाप्नेहरुले शाहको जन्म सन् १९६६ मा भएको भनेर छाप्न पनि फिटिक्कै छुटाएनन । निधन भएको दिन ४४ बर्ष पुगेका पाईलटले ३० बर्ष जहाज उडाएपछि उनले १२ बर्षतिर पाईलट पढन थालेका र १४ बर्ष नटेक्दै जहाज उडाउन थालेको कुरो बुझिन्छ । त्यसो हुनु म त सम्भव देख्दिन । 

भारतिय कलाकार ऋतिक रोशन नेपालीले कहिल्यै भुल्नै नसकिने नाम हो । नेपालसग गोरु बेचेको साईनोसमेत नगासेका उनले नेपाल मन पर्दैन भनेको हल्ला हावामा के फिजिएको थियो नेपालीको कथित राष्ट्रियताको खाडो जागिहाल्यो । अरु शुरु भयो नेपाल बन्दको कथा। घरका भित्तामा टासिएका उनका फोटादेखि टायरसम्म केही बचेन । चार जनाले अनाहकमा ज्यान गुमाए ।

अन्नपूर्ण नामको पाचतारे होटेलमा एकमात्र कोठो छैन । त्यसो त एउटा मात्र कोठो भएको होटेललाई पाचतारेको टाचा मारिएको रेकर्ड संसारमा कहिकतै  छैन । होटेल परिसरको छुट्टाछुट्टै भवनको छुट्टाछुट्टै पार्टीमा केही समयको अन्तरमा भुतपूर्व राजा ज्ञानेन्द्व र उपेन्द्व यादव महन्थ ठाकुरहरु के पसेका थिए ,पत्रकारले हावामा कलम चलाईहाले । भोलिपल्टको छापामा भुतपूर्व राजा ज्ञानेन्द्व र उपेन्द्व यादव महन्थ ठाकुरहरु वीच भेटघाट भएको र गणतन्त्रको पराले खुट्टालाई गम्भीर धक्का लागेको सुनामीयुक्त खबर घरघरै आयो । धन्न असल सम्पादकले भोलिपल्ट गम्भीर गल्ती भएको भन्दै माफ मागेर सबैको मुखबुजो लगाए ।

पत्रिकाको समाचार र टिप्पणी पढेर आफ्नो धारणा बनाउने सोझा र फुस्रदिला राष्ट्रपतिलाई यतिबेला मिडियाले मुर्ख बनाएका छन । बन फडानी भएको खबरको कटिङ फाईल बनाएर प्रधानमन्त्रीलाई दिएर फडानी रोक्न प्रधानमन्त्रीलाई आग्रह गरेका उनले अलिअघि डा तीर्थबहादुर श्रेष्ठको लेख पढन चिकित्सकहरुलाई आग्रह गरेका थिए । मिडियाप्रति सधै सकारात्मक राष्ट्रपतिले अनुजाको खबर पनि उत्पात पत्याए र अनुजा नानीलाई फोनबाट बधाई दिए। डा यादब अलि पहिला युनिटी पिडित भएका थिए अहिले पत्रिकापिडित भएका छन । युनिटिले छक्याएपछि कसैको कार्यक्रममा जान्न भन्न भ्याएका यादवले अब कसैका पत्रिका पढदिन भन्न बेर छैन ।

समाचार छाप्न भन्दै च्याउसरी उम्रेका नेपाली समाचार माध्यमले हल्ला होईन साच्चैको समाचार छाप्ने दिन ढिलोचाडो आउला नै । आत्तिईहाल्नु पर्ने कारण छैन । समस्या पत्रिका पढेर र खबर हेरेर सुनेर धारणा बनाउने फुस्रदिला मान्छेलाई मात्र हो । पढेपछि कागजसगै समाचारको कुरोलाई पनि डस्टवीनमा फाल्नेहरु र सुनेपछि अर्को कानले उडाईदिईहाल्ने बिन्दासहरु यस्ता हल्लाखोरे खबरबाट फिटिक्कै पिडित छैन । समस्या डा यादबहरुको मात्र न हो ।

नरबहादुर जेठाबा : भुईचालोदेखी कम्युनिष्टसम्म

मिलन बगाले
(पाटन दरबार क्षेत्र नजिकको झटापोल टोलमा छानो भत्केको एउटा  चारतले घर छ ।त्यो घर नेपाली कम्युनिष्टका  छानोजस्तै बनेका नरबहादुर कर्माचार्यको हो । नब्बे सालको भुईचालोमा पुरिएर पनि बाचेका कर्माचार्य जेठाबाको बाल्यकालदखि कम्युनिष्ट पार्टी स्थापना गर्दा सम्मका अनुभव । उनकै शब्दमा  ) 

म १९८१ साल कार्तिक १४ गते भाईटिकाको दिन जन्मेको । नब्बे सालको भुईचालोबारे राम्ररी याद छ । त्यतीबेला म नौ बर्षको थिएँ । म र माईलो भाई चोटामा गुच्चा खेल्दै थियौ । यत्तिकैमा  हल्लाखल्ला गरेको, बुरुरु माटो झरेको र घर भत्कीएको आबाज आयो । म आत्तिएर बाहिर निस्कें  । चौरतिर दौडदै गर्दा आडैको घर हेर्दाहेर्दै ढल्यो । म ईट्टा र माटोले छपक्कै पुरिएँ  । मलाई कतै नदेखेपछि सानीमा आत्तीनुभो र मलाई खोज्न थाल्नुभो । मैले ‘हजुर हजुर’ भने । तर कसैले सुने पो !

मलाई नदेखेपछि ठुलोबा पनि खोज्न निस्कनुभएछ । मलाई सपना हो कि बिपना छुटयाउनै गार्हो भईरहेको थियो । यत्तिकैमा पल्लो चोकको महाबीर चौरतिर आउदै गर्दा ममाथी टेक्न पुगेछ । म आत्तीएर चिच्याएँ  ।  मान्छे पुरीएको भन्ठानेर उसले यसो एकदुईटा ईट्टा पन्छाएर हेरेपछि मेरो टाउको देखेछ । त्यसपछि सबैजनाले खोसि्रएर निकाले । मेरो टाउकोमा चोट लागेको थियो । जीउ दुखिरहेको थियो । जेठाबाहरुले बोकेर बीर हस्पताल लानुभो ।

बीर अस्पताल घाईतेले भरिएको थियो। देख्दै डरलाग्दो । मेरो  टाउकोमा पाचवटा टाका लगाए । उपचारपछि घाईतेलाई तीनधारा पाठशाला नजिकको चौरमा क्याम्प हालेर राखेको थियो । भोलिपल्ट बीर अस्पताल नलगेर मेरो मामाघरको बाजेले लौनचौरमा गोराहरुले खोलेको मिसन अस्पताल लानुभो । म कम्मर दुखेर हलचल गर्न नसक्ने भएको थिएँ । उनीहरुले बडो अचम्मको औषधी सिफारिश गरे । कम्मर र हड्डी भाचिएको छैन भन्दै दुखेको निको पार्न रक्सी र अण्डाको पहेलो भाग फिटेर दिनको तीन पटक खान भने  ।  त्यसै गरियो । टाका लाएको टाउकाको घाउ १२ -१३ दिनमै र कम्मरको चोट  २० -२२ दिनमा निको भो ।

नौ बर्षको उमेरमा मामाघरको बाजेले दरबार हाईस्कुलमा भर्ना गर्दिनुभो । म त्यहा ६ कक्षासम्म पढें ।बाजे असाध्यै रुखा र कडा । पढन बस्दा उनी छालाले मोरेको कोर्रा लिएर बस्थे र पढेन भने हिर्काईहाल्थे । पाटन स्कुलमा सात कक्षादेखी म्याटि्रकसम्म पढें । पाटन  स्कुलमा पढदा पुष्पलाल मेरा सहपाठी थिए । पुष्पलाल धेरै टाठा र राजनिती बुझेका मान्छे थिए ।

मभित्र राजनितिक चेत घुसेकॊ १९९७ सालमा दशरथ गंगालाल शुक्रराज र धर्मभक्तलाई मृत्युदण्ड दिएको आफ्नै  आखाले देखेपछि हो । चारै जनालाई  मृत्युदण्ड दिएको हेर्न म पुगेको थिएँ । पहिला मचलीमा शुक्रराजलाई झुन्डयाएको हेर्न गएथें । पछि धर्मभक्तलाई मारेको  हेर्न सिफल गईयो । हेर्दाहेर्दै आठपहरीयाले घेरिएका नरशम्शेरमाथी भीडले ढुंगा हान्यो । राणाशासन  बिरुद्ध यो डरलाग्दो र रहरलाग्दो प्रतिरोध थियो।

धर्मभक्तलाई  झुन्डयाएको बेला अलि अध्यारो थियो । मलाई कसैले तपाईलाई राणाहरुले यसरी मान्छे झुन्डयाएर मारेको कस्तो लाग्यो  भनेर सोध्यो। ‘जाबो पर्चा छरेको निहुमा यस्तरी मारेको निको लागेन’ भनें । तपाईहरु जस्तो नबयुबक अब राणाबिरोधी आन्दोलनमा लाग्नुपर्छ उनले हौस्याए । मैले हेरौला मात्र भनें । तर उनले मेरो दिमागमा राजनितिको झिल्को रोप्दीसकेका थिए। त्यो कुरो मेरो राजनितिक जीबनको पहिलो पाठशाला थियो क्यार । गंगालाल र दशरथचन्द्रलाई मृत्युदण्ड दिएको बेलामा पनि हेर्न गए । अलिकती पिडा र अलिधेरै आक्रोश ,त्यस्तै अनुभुती भएथ्यो।

यसको अलिदिन पछि एकजना नचिनेको मान्छे भेटन आए । तिनको नाम भैरबगोपाल बैध रैछ । उनीहरुले प्रजातन्त्र संघ नामको पार्टी खोल्या रैछन । सदस्यता लिनपरो भने । मैले बिना आनाकानी हुन्छ भनिदिएँ । त्यसको पर्सिपल्ट मेरो काका र मलाई २ जना मान्छेले साझतिर पाटन स्कुलको पछाडी लगे। सदस्यता पाउन असाध्यै गारो। कति सुरो रहेछ भनेर जाच्न म र मेरो काकालाई एक एक वटा छुरी दियो र चिरेर रगत निकाल भन्यो । मैले तिघ्रामा चिरेर बेस्कन रगत निकाले काकाले हातमा चिर्नुभो । भएन रे ए गाठे ! सदस्यतै दिएन । भएन ! बाघै मारेर ल्याउ पो भन्छन । हामी आटिला थियौ । हुन्छ भनिदियौ । देबेन्द्रलालको राईस मील थियो । त्यहाबाट फलाम निकालेर कामीलाई छुरा बनाउन दियौ । उसले तत्काल बनाईदियो । छुरा बोकेर बाघ मार्न गोदाबारी जंगलतिर लाग्यौ। दिनभर चहारियो तर बाघ भेटिएन । बाघ भए पो भेटिनु गोदाबरीमा?

निरास भएर साझ फर्कियौ । भेटिएन भन्यौ पार्टीबालालाई । लौ त्यसोभए गाई या साढे मारेर ! ल्याउ फेरी डरलाग्दो उर्दी आयो । फसाद गाई या साढे मारे त मान्छे मारेबराबर सजाय हुन्छ । अब के मार्ने ? आईडिया आयो- घोडा मार्ने।नागबहालको चौरमा सेता घोडा दुबो चरिरहेको देखिन्थ्यो । एक रात म र काईलाबा घोडा मार्न हिडयौ । पार्टीका मान्छेले हेरिरहेका थिए । म घोडामाथी चढें । र याल बेस्कन समाते ।  काईलाबाले छुरीले पिठयुमा बेस्कन हाने । जाबो  छुराले हानेर घोडा के मर्थ्यो, हि हि………  गर्दे भाग्यो । तर हामीले पार्टीको सदस्यता पायौ ।

अब मिटीङमा बोलाउन थाले । मिटीङ रातीराती हुन्थ्यो । कहिले स्बयम्भुको जंगलमा कहिले पशुपतिको मसानघाटमा । अनुशासन अति कडा । न चाडो पुग्नहुने न ढिलो । संस्थापक सातजना थिए – सुर्यबहादुर भरतबहादुर, पुष्पलाल, शभ्भुराम, गंगालाल हलुवाई भैरबगोपाल र कामांक्षदेबि। यिनीहरुलाई सप्तऋषि भनिथ्यो । मिटीङकै क्रममा मलाई एकदिन गुहेश्बरीको जंगलमा सेन्ट्री राख्यो । खुकुरी दिएका थिए । कसैले आएर हातमा चार लेखिदिए भित्र जान दिनु नत्र छप्काईदिनु यस्तै आदेश थियो । आएर चार लेखिदिएन भने कसरी छप्काउनु मान्छे ? म निकै आत्तिएको थिएँ  । धन्न एकैछिनमा आएको त्यो मान्छेले हातमा चार लेखिदियो  । अनि मैले मान्छे काटने पाप गर्न परेन।

१९९८ सालमै मैले साम्यबादको सन्देश किताब पढिसकेको थिए । त्यो किताब पढनेहरु आफुलाई कम्युनिष्ट भन्न थालीसकेका थियौ। प्रजातन्त्र संघको काम जारी थियो । मिटीङ गर्दै २ बर्ष बित्यो। त्यसपछि पार्टीको माथिल्लो तहमा झगडा पर् यो र पार्टी थला पर् यो । बोलाउन पनि छोडे । अब हामी क्रान्तिकारी गीत गाउदै हिडन थाल्यौ । भजनतिर एक दुई टुक्रा मिसाएर गाउथ्यौ । केही गीत यस्ता थिए-

नाश गरौ यो राणाशाही
झन्डा लाल समाउ
दुर हटाई धनी गरिबी
समको राज्य बसाऊ ।

सहेर कहिले सम्म सहौ
यो जन्म जन्मको पीडा
जाऔ क्षय र संहार गरौ
अब पीडाका यी किरा

………………………….

२००४ सालमा पार्टीबाट फेरी खबर आयो  सत्याग्रहमा जानपरो भनेर । किर्तिमान म  देबलाल हलुवाई र चन्द्रशेखर राजबंशी आदि शंखमुलको हनुमान मुर्तिलाई ढोग्दै जय महाबीर भन्दै हिडयौ ।सुन्धाराबाट महाबौद्ध हुदै पाटन पुग्दा पुलीसले समात्यो । हामीसग लगभग ५ सय मान्छे भईसकेका थिए । ठाना पुर्याएर बरन्डामा राखॆपछि मैले भिडतिर फर्केर भयानक भाषण गर्न थालें। त्यो जिन्दगीको पहिलो भाषण थियो ।

एक घन्टापछि महाराजगंज लग्यो । त्यहा सख्खर र चिउरा खान दियो । खान्न ! भन्यौ । त्यसपछि मोहनशम्शेरको गारतमा लग्यो । हामी ३९ जना थियौ। चारजना महिला पनि थिए – साहना साधना सुनयलता र पुष्पलता । सात दिनपछि प्राईममिनिष्टर पदमशमशेरकोमा लगे। हामीलाई मृगेन्द्रशम्शेरले सोधे – ‘के हो यो तिमीहरुको नागरीक अधिकार भनेको’?टंकबिलाशले अग्रेजीमा फटाफट उत्तर दिए – ‘प्रेस फ्रीड्म ,फ्रीड्म  अफ एसोसिएसन एण्ड फ्रीड्म  अफ एडुकेशन ‘! ।अग्रेजीमा उत्तर सुनेर राणाहरु झस्के । सोझा पदमशम्शेरले ‘घर जाओ तिमीहरुको माग १२ दिनमा पुरा गर्छौ’ भने । फर्किदै थियौ, नजिकैको घरमा बिराटनगर जुट मिलबाट समातेर ल्याएका गिरिजाबाबु मनमोहन तारिणी आदिलाई देख्यौ। तिमीहरुको माग के ? मनमोहनले उताबाट कराएर सोधे। यताबाट तीर्थरामले जबाफ दिए। त्यसपछि तिनीहरुसग किन बोलेको ? भन्दै आठपहरियाले म लगायतलाई बन्दुकको कुन्दाले बेस्कन हान्यो । २  – ३ जनालाई फेरी समात्यो र जेल हाल्यो ।

राजधानीमा आन्दोलन चलिरहदा बनारसमा राष्ट्रिय काग्रेसको सम्मेलनले डिल्लीरमण रेग्मीलाई सभापती चुनेको थियो । काठमाडौ जेलमा रहेका बिपीलाई यो मन परेन । डा लोहिया र जयप्रकाशको दबाबमा उनी छुटे र ईन्डिया गए । उनको रेग्मीसग झगडा भयो । पुष्पलाल काग्रेसको कार्यालय सचिव थिए । राणासग भिडने बेलामा आपसमै भिडन थालेपछि हामीले नेतालाई मिल्न दबाब दिने उदेश्यले प्रजापन्चायत नामको सस्था खोल्यौ । दशैका टिकाको  दिनबाट आन्दोलन शुरु भयो । हाते पर्चा फालियो भाषण गरियो । सरकारले दमन गर्न थालेपछि यहा काम गर्न गारो भो । म र तुलसीलाल अमात्य प्रवास हिडयौ। रातारात हिडेर परवानीपुर पुग्यौ।  अनि त्यहाबाट सिधै रक्सौल।

रक्सौलमा हामी आशालालकोमा बस्यौ । त्यतातिर पनि राणाले जासुस  छोडेको सुनेपछि तुरुन्तै बोर्डर क्रस गर्यौ । पार गर्नासाथ हामीले सडकमा नेपालपुकार बेचिरहेका गणेशमानलाई देख्यौ । उनले चिनीहाले र कांग्रेसको अफिसमा लगे। उनले डिल्लीरमण रेग्मीकोमा पठाए । बनारसमा पार्टीभित्रको झगडा मिल्ने लक्षण देखिएन । हामी दिक्कै भयौ।

डेढ महिना पटना बनारस  कलकत्ता गर्दैमा र सुबर्ण सुर्यप्रसाद रेग्मी गणेशमान मात्रिकाहरुसग बार्ता गर्दैमा बित्यो । तर अन्तरद्धन्द घटाउन सकिएन । गफकै सिलसिलामा एकदिन त्यहा जातियताको बिषयमा झगडा भयो । डिल्लीरमणहरुले राणाहरुलाई पोस्ने पाल्ने शासन टिकाउने कामगर्ने नेवारहरु हुन भन्दै ब्यापक बिषबमन गरे । उनले रक्तमानकाजी र मरिचमानकाजीको नाम लिएर सबैलाई हिलो छ्यापे। माईला साईला गुरुज्यु र बडागुरुज्युको नाम लिदै जुजुभाईले पनि जैशीले गर्दा राणा र देश दुबै बिगि्रयो भने । रेग्मी आगो भए। मेरै घरमा बसेर मेरै भात खाएर त्यसो भन्ने  भन्दै राक्किए । उनले आफुलाई रुपमा पेश गर्न खोजेपछि भेडोको पनि रौ सेतो हुन्छ ठुलाकुरा नगर्नुस भन्दै मैले चुप लगाए । रेग्मीलॆ हेपेपछि जुजुभाई रीसले आगो भएर उठयो र रेग्मीलाई पिटन तम्सीयो । सबैले रोकेपछि सम्हालियो तर रातभरी रोईराख्यो।

भोलीपल्ट मलाई अचानक कलकत्ताबाट तुरुन्त आउनु भनेर पुष्पलालको तार आयो।पैसा थिएन रेग्मीलेनै १५ रुपिया दिए । अनि जसोतसो कालाप्रेस अर्थात कागे्रसको अफिस पुगे । पुष्पलालले कृष्ण सिनेमा हल जाने र नेपाल कमनिष्ट पार्टी खोल्ने योजना सुनाए । मैले सहर्ष स्बीकारे । म्ाभित्रको कम्युनिष्ट फेरी अचानक जागेर आयो । त्यसपछि भारतीय कम्युनिष्ट पार्टीका नेता कमरेड बेदीले लगातार चार दिनसम्म प्रशिक्षण दिए । हामी चारजना खाट्टी कमनिष्ट बन्यौ ।

अब पार्टीघोषणा गर्ने कुरा आयो । सबैलाई लेनीन डे का दिन घोषणा गर्नु उत्तम लाग्यो र त्यसै ब्यबस्था मिलाईयो । श्यामबजार एरियामा क। पंकजकुमारको डेरामा भाकपाका नेता २२ अपि्रल १९४९ का दिन दिउसो एक बजे हातले लेखेर ल्याएको पार्टीको घोषणापत्र पुष्पलालले २ पटक पढेपछि हामी चारैजना – पुष्पलाल म निरन्जनगोबिन्द बैध र नारायणबिलास जोशीले हावामा मुक्का उचाल्दै घोषणापत्र एकमत र एकमनले पारित गर् यौ । पार्टी जन्मेको खुशीयालीमा हामीले त्यही एउटा अण्डा पाउरोटी र एक कप चियाको भोज खायौ । भोलिपल्ट सबैजसो पत्रिकामा समाचार आएपछि र बाटैभरी पर्चा  समेत छरिएपछी निकै चर्चा र हल्लाखल्ला भयो । त्यो खुशी म शब्दमा ब्यक्त गर्न सक्दिन ।

दुई महिना यसो गरौ

-मिलन बगाले
संबिधान बन्ने दिन घर्किदो छ । सभासदलाई चर्पी उदघाटन गर्दैमा फूसर्द छैन । कोही बिदेशतिर डुल्दैछन । अरुलाई नडुल्न अर्ति दिदै हिडने सुवास हेडसरले पचहत्तर जिल्लाभरि रिबन काट्न भ्याईसके रे । ठुल्ठुला नेतालाई भएभरका रिसोर्ट डुलेर जिब्रो फेर्दैमा फुसर्द छैन । जनतामा निराशा र आक्रोश बढदो छ । भुत पे्तहरु अध्यारोमा सल्बलाईरहेछन । तिनका भाडामा खिचडी पाक्दो छ । सबैतिर अध्यारो छ । तर अन्तिम उपाय बाकी छ ।  नया संबिधान जेष्ठ १४ भित्रै बनाउने हो भने मसग अन्तिम आईडिया छ ।

बानेश्वर सम्मेलन केन्द्धभित्र खुला ठाउ जति भने नी छ । चाईनिजले सोचबिचार गरेरै बनाएको छ सेतो घर । त्यहाभित्र पाल गाडन कुनै समस्या छैन । भान्छाको पाल पाचवटा बनाऔ । गोदावरी रिसोर्ट ,धूलिखेल रिसोर्ट, सोल्टी, होटेल याक एण्ड यति र हायात होटेलका भान्छे नै ल्याएर त्यहा पाक्ने सबै परिकार पालभित्रै पकाईदिउ । यति भएपछि नेतालाई जिब्रो फेर्न दशतिर डुल्नै पर्दैन ।

सभासद सुत्न ६०१ पाल  र सभासद नभएका अरु ठुला नेताका लागि ५० जति पाल गाडौ । युएन ह्यावीट्याट गुहार् यो भने यति काम २ – ४ रातमै काईदाले  सिध्याईदिन्छ । स्वाथ्य शिविर पानी शौचालय कापी कलम पि्रन्टर  कम्प्युटर पत्र पत्रिका  हजाम फोटो खिच्ने पत्रकारको टोली जे जे चाहिन्छ पुग्दो गरि राखम ।

राष्ट्रपतिलाई शीतलनिवासमै ठिक छ । तर भिडियो कन्फरेन्समार्फत भित्रका छलफलमा यिनलाई नी सहभागी हुने ब्यबस्था मिलाऔ । उपराष्ट्रपतिलाई चाहि काईदाको हक्का किन्दिउ। तमाखु खाएरै बसुन ती । टुडिखेलमा गएर हुक्का तान्नेलाई यही उपचार ठिक छ । सब बन्दोबस्त बलियो भएपछि चार वटै गेटमा बडेबडे भोटेताल्चा ठोकौ । सशस्त्र प्रहरी जनपद प्रहरी  नेपाली सेना नागरिक अगुवा र जनताले पालैपालो २४ घण्टे पहरा दिउ । बाहिरबाट बेला बेलामा शंख  ,घण्ट ,ढोलक ,ट्याम्को, ढ्याङगो जे जे भेटिन्छ बजाएर तिनलाई खबरदारी गरिराखौ । लेकतिरबाट केहीथान काईदाका भोटेकुकुर झिकाएर  झुकाउनु पनि जाती होला ।

 जेठ चौध सम्म भित्रको चरो माखोलाई फिटिक्कै निस्किन नदिउ । दिनको अठार घण्टा घटिमा काम गर्नुपर्ने कडा नियम बनाउ । जेठ चौध आउन आटेपछि  गेटबाहिर ६५१  माला र ६५१ हत्कडी तयारी हालतमा राखौ । संबिधान बनाएर लागु गरे भने माला लगाएर गतिलो स्वागत गरौ । गाड कोराकोर गरेरै महिना बिताएर रित्तो हात निस्किन खोजे भने सबैलाई हत्कडी लगाएर सभासद भईखाएको ३ बर्ष बराबरकै समय भद्धगोल जेलमा लगेर हालौ । ति ५० जना ठुला नेतालाई नी सभासदसगै जेल हालौ । कसैले जेलभित्रै आएर पसेर पेस्तोल ताकेछ भने पनि ठिकै छ ।

राष्ट्रिय फटाहाजति सबैलाई जेल हालेपछि नया सरकार नागरिक समाज  पेशाकर्मी र बुद्धिजीवी मिलेर चलाऔ । सबैजसो मुद्दालाई जनमत संग्रहमार्फत हल गरेर नया संबिधान जारी गरौ । यसो गरे खास्सा हुन्छ ल । संासद मित्र,  हत्कडी लाउने कि माला? आगे तपैहरुकै ईच्छा ।

मन्त्रीलाई गाडी हैन ‘गोरुगाडा ‘

मिलन बगाले

  • माधव नेपाल प्रधानमन्त्री हुँदाका बिज्ञानमन्त्री  पुरेत ईन्द्धप्रसाद ढुंगेललाई ‘ गाडी बुझाउ प्रभो !’ भन्दै गृहका निरीह कर्मचारीले हजारपटक रोईकराई गरे । तर पुरेत टसको मस भएनन् ।  जनताको छातीमा टायर कुदाईराखे । दुर्घटनामा डल्लो परेपछि भने भने पुरेत बाजेले गाडीलाई गौशालामा फालिदिए । सरकारले पचहत्तर हजार खर्चेर चल्न हुने बनाएको छ । 
  •  ‘गाडी फिर्ता माग्न आउने तिमीहरु को हौ?  म एक दुई  तीन गाडी फर्काउन्न । फर्काउन बाध्य पारिन्छ भने गाडीलाई त्रिशुलीमा फालिदिन्छु । ‘ यो महावाणी पनि माधव सरकारकै माननीय वाणिज्य राज्यमन्त्री सरोज यादवको हो । 
  • थोत्रो गाडी दिएको भन्दै माधव क्याबिनेटकै खेलकुद सहायक मन्त्री चन्दा चौधरीले बिच सडकमा आफु चढने गरेको गाडीको सिसा फोडेकी थिईन्  । गाडीलाई लात्तै लात्ताले भकुरेकी समेत थिईन्  उनले । उनको तमासा देखेर दुनिया तीनछक्क परेको थियो । 
  • राम्रो गाडी दिएन भन्दै सिडियो कुटने उदण्ड मन्त्री करिमा बेगम साहिबाको के कुरो गर्नु  ?
  • पुराना गृहमन्त्री भिमबहादुर रावल पनि राम्रो गाडी लिएर हिडे, मन्त्री प्रम जानुभन्दा केही दिन अघि आफैंले छानेर, किनेर । 
  •  माननीय बिजय गच्छदार हार्न जानेका छैनन । त्यसैले त’ डेरा पाईन ‘भन्दै अझै मन्त्री क्वार्टरमा ढसमस्स बसेका छन । तुरुन्तै उपप्रधानमन्त्री भईहाल्ने सपना छ उनको । अनि किन सर्ने झन्झट बेसाईरहनु ? घर नछोडनेले जाबो १ करोडको गाडी छोडने कुरै आएन । 
  • गाडी फिर्ता लग्यौ भने बाटोमै लम्पसार परेर मर्छु भन्दै गाडी अगाडी रुमाल ओछयाएर सडकमै सुतेका श्यामसुन्दर गुप्तालाई तपाईहरुले बिसर्नुभो  ? ‘प्राण जाला पजेरो नजाला ‘भन्ने बाणिज्य मन्त्रीलाइ मैले कसरी बिर्सनु ?
  • चोरीको गाडी चढेको अभियोग लागेका खडगबहादुर ‘प्रकाण्ड’ यतिबेला पर्यटनमन्त्री बनेका छन ।  जनताका पुलिस रमेश खरेलले समातेको गाडीलाई खरेल बिदामा बसेको भोलिपल्टै पुलिसभित्रका ‘चुलबुल पाण्डे’ हरुले फिर्ता दिएका थिए ।
  •  कुनै बेला गाडा चढने दुखियालाई समेत सामन्त देख्ने नेकपा सर्बहारा को मुख्यालय पेरिसडाडो गाडीको सोरुमजस्तो देखिन्छ । जाबो एक दुईटा गाडी पाल्न नसक्ने पनि माओबादी नेता हुन्छ ?  प्रचण्डले पनि बुढानिलकण्ठका ब्यापारी राजु श्रेष्ठको गाडी लुटेरै चढेका थिए । पछि श्रेष्ठ आफैले गाडी खोसेर लगे । अनाहकमा लुटिएपछि क्यार्नु त बरा!
  • दुर्घटनाग्रस्त अवस्थामा भेटिएको मदन भण्डारी र जीवराज आश्रित चढेको जीपलाई समेत छोडेनन बल्खुका गाडीप्रेमीहरुले । ईतिहासको दुर्दिन सम्झाउने त्यो गाडी जुन अबस्थामा भेटिएको हो त्यै अबस्थामा संग्रहालयमा राख्नुपर्ने हो  । तर बल्खुकालाई मर्मत गरेर चढन हतारो भईहाल्यो । खटारो बनेपछि फेरि बल्खुतिरै फालेका छन क्यारे । उनै जानुन ।
  • नारायणहिटिबाट पश्चिमतिर सरेर पूर्बराजा बनेका ज्ञानेन्द्ध सर पनि कम्ता लोभीपापी थिएनन । दरबारभरि करोडौका गाडी हुदाहुदै  यिनले १० – १२ करोड पर्ने केही थान रोसरोयल्स गाडी झिकाएका थिए। राजाबाट हटने बेलामा समेत ‘४० थान गाडी चाहिन्छ’ भन्दै र् याल चुहाएथे रे यिन्ले।
  • उपकुलपतिले चढने गाडी दिएन भन्दै रोनास्टका उपकुलपति दयानन्द बज्राचार्यलाई तत्कालीन बिज्ञानमन्त्री प्रकाश कोईरालाले खेदो खनेको कथा कम्ती रोचक छैन । नपत्याए बज्राचार्यले लेखेको ‘मन्त्रीको गाडीमोह ‘ पढे हुन्छ ।

मेरो सम्झनामा आएका माथिका बाह्र बुदे टिपोट प्रतिनिधि घटना मात्र हुन । खोजिपसे अरु सयौ लोभीपापीहर भेटिन्छन । दुनिया नाकमुखैजोतेर मन्त्री पदका पछाडी दौडिनुको मुख्य कारणनै ‘गाडीमोह ‘रैछ । डा बाबुराम भट्टराई र प्रदीप ज्ञवालीजस्ता एकाध अपबादबाहेक । डा भट्टराईले गृहले दिएको गाडी सुबिधा नलिएर अर्थ मन्त्रालयभित्रै फ्याकिएको कुनै गाडी मर्मत गरेर चढेको खबर सुनिएको थियो ।

अन्तमा सुदुर भबिष्यको एउटा कल्पना गरौ  । सरकारले मन्त्री बन्ने मनुवालाई गाडीको सट्टा गोरुगाडा दिने ब्यबस्था गरे मन्त्री खान च्युडो गाडनेको संख्या अलि घटथ्यो कि  १० थान मन्त्री खान माओबादीमा ११० जनाले नाम टिपाएको कारण म बल्ल बुझ्दै छु । मन्त्री नपाए पार्टी छोडने र फोडने कारण पनि यै रैछ । मन्त्री नपाए क्षेत्रीय दल खोल्ने धम्की भीम रावलले त्यसै दिएका रैनछन ।

देश लुटेराको लामो लर्कनलाई निकैबेर हेरिराख्दा मैले किसुनजीलाई एकपटक सम्झे । कुनै बेलाका प्रधानमन्त्री किसुनजी बिदाको दिन सरकारी गाडी चढदैनथे रे । ट्याक्सी चढथे रे । त्यस्ता नेता नी यै देशमा थिए ।

(६ बर्षअघि नागरिक दैनिकमा छापिएको लेख । )


उस्तै छ धरहराको आकर्षण

-मिलन बगाले

काठमाडौ माघ २० । ‘ हेल्लो भिनाजु अहिले म कहाँ छु थाहा छ तपाईलाई?  म अहिले धरहराको सातौ तलाको बरण्डाबाट बोलिरहेको छु ‘,  धरहराको थाप्लोनेरै पुगेका जुम्लाका हिमारुद्र आचार्य कुनै रोमान्चक यात्रा पुरा गरेको यात्री झै दङग देखिन्छन् । त्यसैले त  आपुनो यो खुशी  उनी भिनाजुसँग फोनमा साट्दै छन् । नायब सुब्बाको जाच दिन काठमाडौ आएका आचार्यले धरहरा चढन पाउदा धेरै खुशी लागेको बताए । ‘धरहराभित्र कोठाहरु छन कि भन्ने बर्षौ पुरानो भ्रम पनि आजबाट सकिएको  छ’ उनले भने  ।

जुम्लाका हिमारुद्र झै देशका विभिन्न ठाउबाट धरहरा चढ्न आएका मान्छेहरुलाई धरहराको थाप्लोमा पुग्न पाउनु ठुलै खुशीको खवर बन्छ  ।  खुशी हुनेहरुको ठुलै भीडमा  सामेल थिए रुकुकमा गणेश भण्डारी पनि । ‘मलाई अति गजव लायो, धरहरासगै  पूरै भ्याली  पनि हेर्न पाईयो नि ‘उनले भने ।  धरहरा परिसरको सरसफाई  धरहराको रंगरोगन सबै राम्रो रहेको उनले बताए ।

एकपटक नचढनेहरुका लागि धरहरा अझै मिथक जस्तै छ ।  भित्र के होला भन्ने कौतुहलको पोकै बोकेर छिरेकाहरु माथि पुगेपछि छक्क पर्छन् । लिपुटदेखि कोठैकोठाको भ्रम बोकेर धरहरा छिरेकाहरु  तलदेखि माथिसम्म ठाडो घुमाउरो भर् याङबाहेक अर्थोक केही नदेख्दा एकछिन त छक्कै पर्छन ।  सोलुखुम्बु नाम्चेबजारकी यांकी शेर्पाले बाहिरबाट हेर्दा धरहरालाई घासको घनोजस्तै ठानेको तर भित्र फराकिलो ठाउ देख्दा अचम्म लागेको बताईन । ‘यस्तो साघुरोमा कसरी पस्ने होला भन्ठानेको भित्र त फराक रहेछ’ उनले भनिन ।
देशको ऐतिहासिक धरोहर नै बनेको धरहराकॊ कथा लामो छ । भीमसेन थापाले १८८२ सालमा महारानी ललित त्रिपुरा सुन्दरी देवीको सम्झना स्वरुप यसको निर्माण  गराएका थिए । त्यसताका सामाजिक तथा प्रशासनिक सूचना एवं जानकारी दिन धरहराको टुप्पोबाट विगुल बजाईने गरिन्थ्यो । विगुल बजेको सुनेपछि जंगी तथा निजामति कर्मचारीहरु टुडिखेलमा जम्मा हुनु अनिवार्य थियो ।  त्यसो त नेपाली सेनाले यो परम्परा अझै धानिरहेकै छ । गणतन्त्र दिवस प्रजातन्त्र दिवस शहीद दिवस जस्ता राष्ट्रिय कार्यक्रमहरुमा नेपाली सेनाले धरहराबाट विगुल बजाउने गरेको नेपाली सेनाका सुरेन्द्ध घिमिरले जानकारी दिए । ‘आफ्नो
 एतिहासिक परम्परा धान्न हामीले यसलाई विशेष कार्यक्रममा मात्र निरन्तरता दिएका हौ । अहिले त कोल्ले सुन्नु र त्यहाबाट बजा’;र ? आजकल त धेरै मिडियाहरु छन् नि खवर सुनाउनलाइ ‘ घिमिरिेले भने ।
१९९० सालको भुइचालोले धरहरालाई पनि छोडेन । भुईचालोले खाएपछि  यो भाचिएर  ३ टुक्रा भयो । पुन निर्माणको लागि धरहरालॆ २ वर्ष कुर्यो । १९९२ सालमा तत्कालीन प्रधानमन्त्री जुद्ध शम्सेरले साविक बमोजिमकै शाहकालीन बास्तुशैलीमा पुनर्निर्माण गराएका थिए । पुनर्निर्माण त भयो तर सगसगै पुन्टे पनि भयो । भीमसेन थापाको १७ तल्ले धरहरा जुद्ध शम्सेरको पालामा घटेर ९ तल्ले भयो ।

केही वर्ष अघिसम्म बाहिरबाट मात्र हेर्न पाइने धरहरा २०६१ माघ १ गतेदेखि सवैको लागि खुल्ला भएको छ ।  तत्कालीन मेयर केशव स्थापितको पहलमा काठमाडौ महानगरपालिका ले साईड बाकस्र  प्रा।लि।लाई  २० वर्षको लागी लिज सम्झैतामा दिइएकॊ  धरहरा इन्चार्ज रमेश अधिकारीले जानकारी दिए । सम्झौता पछि  मर्मत सम्भारको काम सकेर सर्बसाधारणको लागि खुल्ला गरिएको उनले बताए  । हाल दैनिक सरदर २ सय जनाभन्दा बढी सर्बसाधारणले धरहरा चढ्ने गरेका अधिकारीले बताए । कम्पनीले प्रतिमहिना ६० हजार रुपैया महानगरपालिकालाई बुझाउँने गरेको समेत  आधिकारीले  बताए ।

धरहराका २१३ वटा खुड्किला चढेपछि नवौ तल्लामा पुगिन्छ । ७ औं तल्लामा रिङ्गै बार्दली छ । सुरक्षाको लागि आठ फिट उचाईको रेलिङ  लगाइएको छ । अपि्रय घटना नघटोस् भनेर बरण्डाको माथि फलामे जाली समेत हालिएको  अधिकारीले जानकारी दिए ।

धरहराले एकपटकमा ३० जनालाई काठमाण्डौ हेर्ने मौका दिन्छ । भर्याङबाट तल -माथी गर्नेहरु बाहेक सातौ तलाको बरण्डाले एकपटकमा ३० जनासम्मको ‘लाईभ लोड ‘ धान्ने प्राबिधिकहरुले जानकारी दिएको अधिकारीले बताए । सुर्की चुन मास चाकु काठ फलाम ईट्टाको प्रयोग गरि धरहरा निर्माण गरिएको हो ।

धरहराले दिनैजसो २०० जना भन्दा बढी मानिसहरुलाई आपुनो काँध चढाएर काठमाण्डौ मात्रै देखाउदैन आ-आपुना पेशा उमेर र दृष्टिकोणअनुसारका तक विर्तक समेत जन्माउछ । ‘गाडीहरु पनि इत्रो इत्रो देख्छ मान्छेहरु पनि झिगा जत्रो देख्छ कस्तोभन्नु खै’ बरण्डाबाट बाहिर हेरेपछि नाम्चेबजारकी यांकी शेर्पाले भनिन । 

धरहराबाट काठमाण्डौको सबै दृश्यहरु देखिन्छ भन्ने लागेपनि अहिले धरहराजत्रै ठुल्ठुला घरहरु देखेर भक्तपुरकी प्रतिक्षा काफ्लेले दुखमनाउ गरिन । ‘धरहराको अस्तित्व नै संकटमा परे जस्तो लाग्यो । ‘

बैतडीका कृष्णसिङ बोहोरा चाहि सौन्दर्यहीन सहरीकरणप्रति चिन्तीत देखिए ।  ‘खै हाम्रो गाउतिर त गराहरुमा सरसर मिलाएर मलको थुप्रै राखिन्छ । तर यहा त घरहरु पनि मिलाएर बनाएका रैनछन् । गुजुल्टा जस्तो देखिएका छन् के हो यो घरहरु तैपनि नजिकको घर देखिएको भने त्यो भन्दा पछाडि के छ केही नदेखिने अत्तोपत्तो छैन  ‘ उनले भने ।

( साथमा बिनोद अधिकारी)
(सबै तस्वीर:मिलन बगाले )

 

रेडियोका २ हस्ती

  रेडियोका २ हस्ती: बीबीसी नेपाली सेवाका जितेन्द्र राउत र रेडियो सगरमाथाका घमराज लुइटेल  १२ बर्ष पुरानो आफ्नो रेडियो रिपोर्ट सुन्दै (तस्वीर:मिलन बगाले )

कथा ( सीपीको ढिपी )

– मिलन बगाले

दाई ! अमेरिकाबाट पैसा आए’सी हामी पनि दिनदिनै चना केराउ खानी है ?
सीपीको साईलो भाई केपीको यो मनै चिरिने आवाजले म झसङ्ग भए । मेरो आखा स्टिलको कचौरा तिर ठोकियो जसमा भिजेका चना केराउका दाना फुलेर बसेका थिए।
 दिनदिनै पाक्ने आलु र गुन्द्रुकको स्वादले भुत्ते भएको जिब्रो निकाल्दै साईलो मेरो कचौरा तिर हेर्दै थियो । मैले उसको हातमा त्यो कचौरा थमाउदै भने – ल भाई! आजको खाजाको स्पोन्सर म। यो चना केराउ राम्ररी भुट्नु । उ त्यो पोकामा चिउरा छ त्यो पनि झिक । मजाले खानुपर्छ है ?  यसरी मैले चना केराउ पर्वलाई अस्थायी रुपले थामथुम पार्ने प्रयास गरे ।

‘दाई आज अमेरिकन एम्बेसी जानु छ !” सीपीको हुलिया आज निकै बदलिएको थियो । नया पाइन्ट, सेतो सर्ट अनि कालो कोट! लौन कहाबाट ल्याएछ यो कोट?
मैले सीपीलाई शिरदेखि पाईतालासम्म हेरे ।  सीपीले खुट्टामा त ट्वाइलेट जादा लाउने चप्पल पो लगाएछ ।
‘दाई ! ल म हिडे है दस बजॆ एम्बेसी छिर्नू छ ।’ भर्खर सात बजेको थियो र उसको आखाको असहज भाकाले मेरो कोठालाई नियाल्दै थियो ।

भाई! यति ह्यान्डसम भएर किन नि ? मैले सोझै खुट्टातिर हेर्दै भने ।
हेर्नु न – उ सहज भाकामा प्रस्तुत भयो – चार जोर मोजा लगाउदा पनि साईलोको जुत्ता फिट भएन मेरो त थोत्रो गोल्डस्टार मात्रै छ त्यस्तो के लाउनु भनेर चप्पलै लगाएको !
लाटा ! तिम्रो र मेरो खुट्टाको नाप मिल्छ जस्तो छ ।अप्ठ्यारो नमान्नु ! मैले धुलो झारेर मेरो ‘कोसेली छाला’ को जुत्ता उ तिर लम्काउदै भने ।
उ मात्र किचिक्क हास्यो ।
साईलो जुत्ता चम्काउन बाहिर बरन्डा तिर दौडियो ।
मैले ढाढस दिए – लक्की जुत्ता छ बाबु यो ! मेरो मामाले सीटिईभिटिको स्थायी ईन्जिनियरको जाचको अन्तबार्ता दिन जादा यै जुत्ता लगाएर गएका थिए बुढाको नाम निस्कीयो । डन्ट वरी!
सीपी किचिक्क बाट मुस्कानमा उक्लीयो ।
 म जुत्ता बिहिन भए बाहिर कतै निस्कीन पाईन दिनभर कम्प्युटरमा काम गरेर बसे ।

भिसा पाउने – नपाउने कन्फर्म एघार बजेतिर हुन्छ भनेको थियो सीपीले । तर बाह्र बज्दा पनि मेरो मोबाईलले सीपीको कुनै हालखबर बताएन। पढाईमा अब्बल विद्यार्थी उ त्यसमाथि निकै मिहिनेत गरेर राम्रो डकुमेन्ट बनाएको छु भन्थ्यो उसले त्यसकारण पाउला नि । सायद सरप्राईज दिन फोन गरेन होला, मेरो आस मरिसकेको थिएन तर उ भने उता एम्बेसी तिर जिउदै मरिसकेको रहेछ ।

चार बजेतिर एउटा भावशुन्य अनुहार मेरो ढोकामा उभियो ।
लोप्पा खायो ! आफ्नो अनुहारलाई आफैले लोप्पा खुवाउदै सीपी बोल्यो । म उसलाई सम्झाउन थाले ।
दुईटै दाई अमेरिका पुग्लान भनेर दिउसै सपना देखेर हिडेको साईलोको अनुहार बादल लागेको आकाश जस्तो थियो उ आफैले भिसा नपाए जस्तो! (सीपीको माईलो भाई टीपी अमेरिका गएको तीन महिना भइसकेको थियो)

अब सीपी अमेरिकाबाट अष्ट्रेलियामा बढुवा भयो या उसकै भाकामा भन्नुपर्दा घटुवा भयो । अष्टे्रलिया जाने धुनमा उ गुणराज दाईको कन्सल्टेन्सी तिर धाउन थाल्यो । कुनै पनि हालतमा नेपाल छाड्ने एक शुत्रीय ढिपी बोकेर सीपी हिड्न थाल्यो ।

दाई ! साईलाले डुबायो !
के डुबायो ? जुठा भाडा सबै बाटामा डुबायो ?म आफ्नै धुनमा कम्प्युटरमा ब्यस्त थिए ।
धत! जोक नगर्नु न यार, आफुलाई कस्तो टेन्सन भइसक्यो ।
के भो ?
साईलाले नुमे बोकेर आएछ ।
नुमे ? के हो यो ?  खाने कुरा हो कि क्या हो ?
धत ! हेर्नु न म अष्ट्रलिया जाने कैले, भिसा लाग्ने कैले, यो मुले साईलाले एक्लै बस्न सक्दिन भनेर मलाई नसोधि नुमेलाई रुम पार्टनर बनाउन ल्याएछ । फेरि भोलि दिदी पनि काठमाडौ आउने रे । बुवालाई अष्ट्रेलियाको भुत लाग्या छ । शर्मिला ,शशि, सुरक्षा, हेमकुमारी सप्पै अष्ट्रेलिया उड्ने रे । कोहि आइएलटिएस दिदै छन कोहि डिपेन्डेन्टमा हाल्दै छन । अनि बुवा पनि के कम जा छोरि काठमाडौ -आइएलटिएस दिनलाई भनेर दिदीलाई पठाउनु भाछ ।
सीपीले एकै सासमा आफ्नो् धारा प्रबाह सिध्यायो ।
म मरिमरि हास्न थाले ।
डुबिस् सीपी डुबिस्! खुब दाई भई खाको ? देखिस तलाई ४९ सालको भाईले पनि टेरेन आज! क्यारछस् बाबु अब, नुमेलाई कोठा दे आफु छोडेर जा  । मैले सीपीलाई जिस्क्याउदै भने । सीपी आज साच्चै रिसायो र खुट्टा बजार्दै निस्कीयो मेरो कोठाबाट ।

के हुदैछ सरहरु ? मदनजी को चिरपरिचित आवाज बेमौसमको बाजा बनेर ठोकियो ।
-के हुनु सर ? जिन्दगीको पाङग्रा गुडदैछ । अरु केनै हुन्छ र नया नौलो ?
-घान्द्रुक के हुदैछ ?
– प्री फाइनल चल्दैछ ,ड्रइङ अलिकति बाकी छ ( म घान्द्रुकको गुरुङ बस्तिमा थेसिस गर्दै थिए ।)
छोटो सबाल जबाफ पछि मदनजी मैदानबाट पछि हटे । म कालो कफिलाई तान्दै र सेतो धर्कालाई कम्प्युटरमा छोट्याउदै थिए साईलो मुन्टियो ।
साईलोको पछिपछि लागेर सीपी पनि भित्रियो ।
मदनजी पनि के कम ? लु है म पनि आए सरहरु । बुइनि कता गईच ? भात पकाम्न पर्नी ,अनि धेरै काम तुर्न बाकी छ। उनि चिरपरिचित लवज सहित फेरि हाजिर भए ।
हैन सीपीजी को घरतिर के छ पेशा ब्यबसाय ? उनले अनायसै बेमौसमको राग अलापे ।
म जङ्गिए । सीपी तिर आखा झिम्क्याउदै मैले मुख खोले – हेर्नुस मदनजी सीपी त जमिन्दारको छोरो । १०० बिघाभन्दा बढि खेत छ उसको , भन्डारामा ३५-४० वटा भन्दा बढि ठुल्ठुला माछा पोखरी  , पोल्ट्रिफार्म अनि ५ वटा ट्रक भन्न के लागेको थिए उसले  मेरो मुख थुनिदियो र ट्रकको कुरा मैले खुस्काउनै पाइन ।
अतिरन्जित गर्न त भएन नि ! उ मेरो कानमा फुस्फुसायो । म शान्त भए ।
मदनजी डङरङ्ग ढले । भाग् !भनेर भाग्न के आटेका थिए सीपीको मोबाइलमा घन्टी बज्यो । फोन घरबाट रहेछ साइलो चाहिले उठायो ।
-अनि त्यसपछि के भयो बा ??
साइलोले बार्तालाप आफ्नो चिरपरिचित थेगोबाट शूरु गर्यो । केहिबेरको भलाकुसारिपछि साइलो राकियो – ‘यहा जाडोले मर्न लगिसके ।एउटा ट्राउजर किन्ने पैसा छैन। जम्मा ३० रुपैया मात्र बाकी छ हामीसग । ओढने सिरक पनि एउटै मात्र । यो कम्मल त चिसो पानीको भुङग्रो जस्तो छ । भात मात्र खान देर हुन्छ काठमाडौ बसेपछि ? साइलोको छारस्ट प्रलापले अघि मैले हालेको भ्रमको पर्दा पूरै च्यातियो । धन्न मदनजी केहि नबुझेझै खिस्स हासेर बहिरिए मात्रै नत्र बर्बाद !

अमेरिका जान नपाएपनि सीपी र अमेरिकाको हालत एउटै भयो – आर्थिक मन्दी । सीपी पूरै टक्टकियो र साइबर जान समेत नसक्ने हालतमा पुग्यो । मैले ५०० सापटी दिए ,चुहिने खल्ति दुइचार दिन टाल्यो अनि फेरि शान्त भयो । एक दिन अनलाइनमा अमेरिका बस्ने उसको माइलो भाइसग मेरो भेट भयो ।
-के छ सीपी दाईको हाल?
-अमेरिकाको जस्तै ।
-मतलब ?
-आर्थिक मन्दी
-उसलाई साइबर  पठाइ दिनु न । म राम्ररी कुरा गर्छु नि ।
-बिचरोसग साइबर आउने पैसो समेत छैन।घरमा पनि पैसा छैन रे पठाइदिनलाई । भाडा नतिरेको दुइ महिना भैसक्यो । तरकारी सम्म जसोतसो दिदीले आफुले बचाएको पैसाले किन्दै हुनुहुन्छ , मसग समय थोरै तर सीपीको ब्यथाको पोको धेरै भएकोले सपै कुरा एकैचोटि लेखिदिए ।अनि उसको जबाफ सुन्ने हिम्मत नभएकोले मैले म्यासेन्जर बन्द गरे । कोठामा फर्केपछि सीपीलाई सुनाए – मर्मस्थलमा राम्रै प्रहार गरेको छु । हेरौ हरिया पात झर्न पनि सक्छन ।
आज धेरै दिनपछि ग्रहण लागेको सीपीको अनुहारमा मैले अलिकति आभा मण्डल देखे ।
-ल भाई जाम चिया खान ।
उ अक्मकियो ।
-न आमा पट्टिको न बाउ पट्टिको  तै पनि  स्पोन्सर  म छदै छु नि ! एक कप चिया ख्वाउनलाई मैले दुइ राउन्ड डाइलग हाने । उ र म बाजेको चियाको पसल तिर लम्कियौ ।

‘ओई ओई साईली ओई  ओई ! !
ओई ओई साईली ओई ओई !!’
सीपी साझ ६ बजेतिर भद्दा नाच र उज्यालो अनुहार सहित मेरो कोठामा हाजिर भयो । यसो हेरे- निलो कोट भिरेको रहेछ अनि मैले बुझिहाले-यो सबै हरियो डलरको कमाल हो (पैसा भएको बखत उ कोट लाउने गथ्र्यो)
-कति पात झर्यो भाइ ?
– जम्मा जाबो ३०० डलर ! उसको नाच बन्द भइसकेको थियो ।
डलर झरेको खुसियालीमा उसले मलाई भेज मम खुवाउन लग्यो । साईलोको चना केराउ खाने अन्तिम इच्छा पनि पूरा गरिदियो सीपीले । १-१ किलो चना केराउ कोठामा भित्रिएपछि नभिजेको केराउ चपाउदै साईलो मच्चियो -‘ अनि त्यसपछि के भयो मिलन दाई ‘?
-त्यसपछि ?
-अ
-‘त्यसपछि मिलन दाई मर्यो र मिलन दाईको कम्प्युटर बोकेर साईलो भाग्यो!’
-ऊ ! हु!! हु !!
साईलोले सबैलाई निशुल्क एक डोज मनोराजन प्रदान गर्यो ।

अब पालो गल्कोटे माईलोको ।

सीपीको खल्तिमा हरिया नोट नाचेको भेउ गल्कोटे माईलोले परैबाट पायो । पुतलीसडकमा सुकेको सागजस्तो पातलो ज्यानलाई हावामा हल्लाउदै हिडिरहेको अबस्थामा उसग गल्कोटेको भेट भएको थियो । गाउबाट दशलाख ठगी गरेर भागेको गल्कोटेलाई सीपीले आफुसग २०-२२ हजार रुपैया भएको र एउटा मोबाइल किन्ने बिचार गरेको कुरा सुनायो ।
-हेर सीपी त भाईजस्तो मान्छे सिम मेरै छ तलाई फ्रीमै दिउला । अनि २ जिबि मेमोरी कार्ड ,३ पिक्सेल क्यामेरा ,एमपिथि्, सिम रिम दुबै हाल्न मिल्ने हार्ड डिस्क र रयाम समेत भएको चोरीको सेट तलाई ४ हजारमै मिलाई दिउला । अष्ट्रेलियामा आईटि पढन जान ठिक्क परेको साईन्सको विद्यार्थी  सीपीलाई गल्कोटेले  हार्ड डिस्क र र्याम समेत भएको मोबाइल भनेर बखान छाटेपछि  दंग पर्यो र ४ हजार गल्कोटेलाई बुझायो ।

गल्कोटे साझ पाहुना बनेर सीपीको कोठामा भित्रियो । सीपीका दाजुभाई दुबै मिलेर गल्कोटेलाई निकै पुछपाछ पारे । साईलो गल्कोटेको ज्याकेट धुन  धारातिर लम्कियो । सीपी मैनबत्तीको उज्यालोमा चना केराउ र काउलीको तरकारी पकाउन थाल्यो ।

मिलन दाई ! फुर्किएको सीपीले घोकेको पाठ झै मेरो कोठामा आएर गल्कोटे पुराण सुनाउन थाल्यो – ‘ २ जिबी मेमोरी कार्ड ,३ पिक्सेल क्यामेरा, एमपिथि्, सिम रिम दुबै हाल्न मिल्ने हार्ड डिस्क र रयाम समेत भएको चोरीको सेट ४ हजारमा!’
ओई ओई साईली ओई  ओई !
 सरुभक्तको उपन्यास पागल वस्तीको ‘भउते चोर’ भन्दा बढी ‘कार्टुन डान्स ‘ नाचेपछि शान्त भएको सीपीलाई मैले भने – भाई! चोरीको सेट बोक्नु र सेट चोर्नु दुबै एउटै अपराधको कोटिमा पर्छन । फेरी के हो यो हार्ड डिस्क र र्याम भएकॊ सेट?  ठग्ला है तलाई गल्कोटेले !
धत! मेरो ढोकामा खुट्टा र जुत्ता दुबै बजारेर सीपी बम्कियो – मेरो मोबाइल आएपछि तपाईलाई म छुन पनि दिन्न !
-मलाई चोरीको सेट छुनु पनि छैन !
-नरिसाउनुस न दाई ! सीपीको ढिपी अलि कम भयो -‘यो जाबो नोकिया ११०० कति बोक्ने ? बल्ल राम्रो सेट बोक्ने मेसो मिल्दै छ ।
-ल ल भाई मोज गर ! म जबरजस्ती हास्ने प्रयास गर्न थाले ।
ओई ओई कान्छी ओई  ओई!!
  उ गल्कोटेलाई स्याहार्न आफ्नो कोठातिर लाग्यो ।
खल्ती र पेटको थैलो दुबै मजाले भरेपछि साईलोले धोईदिएको सफा ज्याकेट र पाइन्ट लाएर गल्कोटे मोबाईल लिन सीपीसगै पुतलीसडक निस्कियो र बीचबाटो बाटै फिल्मी शैलीमा उछिट्टियो ।
पट्यार लाग्दो साझमा मकैको ढोड जस्तो अररो शरिर लिएर सीपी फेरी मेरो कोठामा हाजिर भयो । निभ्न लागेको उसको अनुहारतिर मैले हेरे । उसले ईस! भन्दै लोप्पा खुवायो ।
मिलन दाई !चार जना मान्छे छिनाउनु पर्ने भयो !उ अनायासै बडबडायो । को को हो ? मैले आफ्नो गर्दन छाम्दै सोधे ।
-मेरो ३००० खाइदिने माटे गल्कोटे माइला,मलाई कुकुर बिरालो झै हेपेर अपमान गर्ने कपिल अनि दशतिर ठक्कर खाने अभागी म !
धन्न भगवान ! मैले हात गर्दनबाट हटाए ।
सीपीको ढिपी !मेरो मुखबाट अनायासै दुइ शब्द निस्कियो ।
उसले पनि आखाबाट दुइ थोपा तातो आशु तप्प झार्यो र टोल्हाइरहयो ।

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: